Dag 5: Jura

21 juli, gehucht aan de Franco-Suisse grens, stuwdam van Renfrieu, 8u30.

Na een koele nacht beginnen we aan ons ontbijt. Wat fruit snijden naast ons mislukt kampvuur, en een half uurtje later vertrekken we met bolle buik naar onze eerste stop in Jura. 

Les Echelles de la Mort, ook wel de trappen des doods zijn onze eerste stop. We lazen in ons boekje dat het een klein kwartiertje wandelen was vanop de parking van de stuwdam -die waar wij dus naast geparkeerd stonden- en vertrokken dus voor een kort tochtje. Bleek even later natuurlijk dat hetgeen wij naast stonden geparkeerd maar een voorproever was, een regelaar voor de watersnelheid, voor de stuwdam die 4km verderop lag. Een kwartier wandelen werd dus een uur en een kwart wandelen... Eenmaal toegekomen bleek het wel de moeite waard te zijn. De Trappen des Doods bleken 3 hoge metalen trappen te zijn, vroeger gebruikt door smokkelaars. Een stevige klim, met een uitzicht als beloning.

We hadden beide nog nooit zo een wilde natuur gezien, zo'n hoge ruwe onbeklommen rotsen... Nog onder de indruk van ons uitzicht, gingen we op de terugweg langs een plaatselijke GR-route door het bos naar onze slaap/parkeerplek, waar we opnieuw werden verrast. Alles was hier begroeid met een dikke laag mos, en met ''alles'' bedoel ik ook alles; bomen, grote rotsen, het pad, de bodem. Het gaf een gevoel van een sprookjesbos, heel dichtbegroeid, en overal datzelfde groen. 

Als dit een voorproever is van wat Jura te bieden heeft, dan gaan we de Vogezen niet onmiddellijk missen. 

We zetten onze route verder, met een picknick onderweg. We waren ondertussen al een tijdje langs de Doubs (een rivier) aan het rijden. Dus leek het ons maar gepast om een plek te bezichtigen die n'saut du Doubs'' heette. Logischerwijs was dit dus een waterval. We parkeerden ons in de vlammende zon, want de schaduwplekjes waren ingenomen. Onze gele bol gaf er wel een lap op, want het werd heel warm (eigenlijk de hele reis al om eerlijk te zijn, soms missen we toch wel een airco in de auto). En de afdaling van de parking naar de waterval bleek een serieus zware wandeling te zijn. In deze hitte was dat geen aanrader natuurlijk, maar jong en onbezonnen deden we het toch maar gewoon. Eenmaal beneden beseften we dat dit een echte tourist-trap was. We wurmden ons door het volk en deden ons best om alle schreeuwende kinderen te negeren. Om na al dat gedoe een enkele waterval te zien. Toegegeven, het was wel een mooie, maar de moeite waard, na dat uitzicht en de wandeling van deze morgen? Niet echt. 

Het kan dus ook tegenzitten op deze reis, maaaarrr, we laten ons niet doen. We rusten even uit naast de auto met wat water, waarop we weer verderrijden met een briesje in de haren en een luide cd om ons humeur terug op te krikken.

We wilden graag morgenochtend een wandeling maken langs de Hérisson (ja oke, nóg een rivier). Deze wandeling zou heel wat prachtige watervallen bevatten (JA OKE, NÓG WATERVALLEN) en om het meeste volk te vermijden wilden we vroeg vertrekken. Daarom reden we al in die richting vandaag. We deden nog een halte bij des dames d'entreporte, waar de weg even werd versperd door de ons ondertussen bekende 'koe met belleke eraan'.

Onderweg stopten we ook nog voor een hamburger die zo lekker was dat we te traag waren om een foto van te nemen. Vertrouw ons maar, het zag er lekker uit.

We parkeren ons deze nacht ergens in het bos, dichtbij de wandelplek voor morgen. Een lange dag, dus we vallen opnieuw snel in slaap. Tot de volgende :)