Dag 4: Le Grand Ballon

Witzenheim, 9u30, 20 juli

''en ot spel nie miewerkt, ton moeje zègn, jemoejemoeloen''

Dit is ondertussen de 3e keer dat ik deze post uittyp. Al die technologie werkt nie echt mee de laatste tijd. Sorry voor de vertraging. 

Een goede nachtrust en een stevig ontbijt achter de kiezen zijn we klaar voor een nieuwe dag. Vandaag op het programma: de Route des Crètes, en daarmee ook de Vogezen 'afwerken'. 

Na wat sightseeing en misverstanden qua afstanden inschatten, komen we tegen 11u terug op onze ondertussen vertrouwde route. We kwamen nu al enkele plaatsen tegen met prachtige vergezichten, die ons opnieuw herinneren dat foto's niks waard zijn in deze streek. We doen tóch een poging.

Dan eindelijk beginnen we weer aan de steile kronkelende wegen die we kennen van de vorige dagen. 

We zien deze dag wel uitzonderlijk veel dieren. Veel grote biddende adelaars, berggeitjes, veel te veel insecten, kwikkige kwikstaartjes, en hier en daar een eekhoorn of een vluchtig hertje. Nog onder de indruk van een dichtbijzijnde adelaar draai ik een bocht om, waarin ik plots stevig in de remmen ga staan. Ik had iets gezien. Het was prachtig, ik had het in geen jaren gezien. Met een magnifique grootte, sensuele soepele vormen, werkelijk iets om zalige ritjes op te doen. Ik zag een rödelbahn.

5 ritten later waren we, goed uitgewaaid en met het haar in de war, klaar voor de volgende stop. Je kon het al zien van op onze rödelbahn, Le Grand Ballon 

Le Grand Ballon is de hoogste top van de Vogezen. Een ideale plek voor wandelaars en fietsers op zoek naar een uitdaging. Of misschien ook wel een plaats voor toeristen, op zoek naar een uitzichtpunt. Omdat we een beetje in beide categorieën pastten, parkeerden we de auto een paar km verwijderd van de top. Een fijne picknick gaf ons de energie om een wandeltocht naar de top te beginnen.

 Eenmaal -moe en bezweet- bovengekomen, konden we genieten van een 360° zicht van de Vogezen. Het voelt alsof je je op de top van de wereld bevindt. Dit duurt dan wel niet zo heel erg lang, want in de verte doemen de toppen van de Alpen op. Bilbo -die ik later zal introduceren- poseert even op de foto, zodat onze zweetkopjes even kunnen rusten.

Na Le Grand Ballon werken we rustig de route af, en tegen 17u zijn we klaar. Er volgt een zoektocht naar een parkeerplek, en die werpt zijn vruchten af. We doen een grote doorsteek richting het Juragebergte, want via Park4Night hebben we een zalig plekje gevonden. Op een letterlijke steenworp verwijderd van de grens met Zwitserland, naast een klein meertje geproduceerd door een lokaal stuwdammetje, parkeren we onze trouwe viervoeter. 

Het is een zeer aangename plek, met zelfs een kampvuurcirkel die we proberen te gebruiken (maar hilarischerwijs in mislukken). We maken ons een potje pasta carbonara, praten even na over de reis tot zover, en kruipen in ons bedje. Net als we instappen om te slapen zie ik dat we de frens van 1000km overschreden hebben. 

 De volgende dagen bezoeken we het Juragebergte, met als eerste punt op de agenda: de Trappen des Doods. Da's voor morgen.

Ps: hoe wilder de plekjes, hoe slechter het internet, sorry voor het wachten.

Pps: de prijzen voor mobiele data zijn zo duur in zwitserland, dat het posten van 1 blogpost hier, letterlijk 255 euro kost aan mobiele data...