Zoals voorspeld waren we van de eersten om een ticketje te bemachtigen voor de gegeerde kabellift van de 'Seceda'. Deze plek kan ik het beste beschrijven als een stukje van de platentektoniek dat vergeten was hoe zwaartekracht werkt. Het is alsof iemand een stuk grond opraapte, en dat scheef gelegd heeft, waarna niemand het ooit heeft teruggelegd. Natuurlijk spreken we hier niet van een klompje aarde maar van een onmetelijk grote rots van zo'n 2500m hoog.
Al die poespas, ik blijf maar doorgaan met beeldspraak. Al dat je moet weten is: tis hoog, tis mooi om foto's te nemen, en tis leuk wandelen daar.
De vorm van de rots zorgt ervoor dat wolken die ertegen 'botsen' teruggekaatst worden, een spectaculair zicht. Echter, zo'n 100 foto's en 2u wandelen later, bleek een zware wolk sterk genoeg om binnen 5 minuten toch over de heuvelkam te geraken en heel de vallei te bedekken. Het werd bijna donker. Zó zwart was het schepsel dat zich nu begon uit te leven op ons, de moederziele arme wandelaartjes. Er vielen liters regen op ons hoofd, bliksme beukte in op nabijgelegen plekken, en wij haastten ons zo snel mogelijk zonder vallen richting de dichtsbijzijnde schuilplek. Daar hebben we met een warme chocomelk (het was er koud, oke?) de storm uitgewacht.
Een half uurtje later waagden we ons naar buiten wanneer de laatste miezer stopte. Net zo snel als ze gekomen was, verdween het donkere monster weer uit de vallei, en binnen 2 minuten ging het van regen naar een heldere blauwe lucht. Bizar weertje in de bergen...
We besloten de stoeltjeslift omhoog over te slaan en zelf de wandeling terug naar de top van de berg aan te gaan. Enkele uren en liters water later, besloten we vermoeid dat we de volgende keer toch maar de stoeltjeslift zouden nemen.
Alles terzijde hadden we een prachtige wandeling, en zagen we een van de mooiste dingen tot nog toe in ons leven. De dag was meer dan geslaagd.
Aangezien we doorweekt waren geweest van de regen, besloten we vandaag een punt te zetten achter de reis in de Dolomieten. We vertrekken richting San Leonardo, in Friuli, Noord-Italië. Daar hebben de ouders van Jacoba een vakantiehuisje gehuurd voor 2 weken. Hier gaan we naartoe om even een rustvakantie te hebben. We kunnen er douchen, genieten van La Dolce far Niente, en maandag vertrekken we richting Slovenië.
Op weg naar het huisje stoppen we nog in Cortina d'Ampezzo voor een klein stadsbezoekje en de 2e pizza van deze Italiëreis.
Tijdens de rit naar huis worden we ook nog getrakteerd op een donderstorm. We rijden aan hetzelfde tempo als de storm en blijven zo'n 3 uur lang rijden in zware regen, wind en overal lichtflitsen. Veilig en wel komen we rond 23u aan in San Leonardo.
