Bressanone, overbevolking en hitte (maar ook zwaar onweer)

Deze morgen waren vroeg uit de veren. We verlieten ons plekje aan de rivier om op weg naar Bressanone, een van de eerste dorpjes van de Dolomieten. Hier waren we verrast door ... hoe weinig volk er was. De pleintjes waren leeg, alles leek vredig en rustig. We bezochten de kerk, de dorpstuin het hoofdplein en de kleine typische Italiaanse steegjes. Toen sloeg de klok '10 uur' en werd iedereen jonger dan 65 lentes ineens wakker. De straten stroomden vol met opgetutte, jonge (en minder jonge) vrouwen, macho mannen op weg naar hun werk in een piekfijn hemdje, en kinderen die spelletjes spelen door te slalommen tussen toeristen door. We baanden ons een weg terug richting de auto, om de weg verder te zetten richting 'Seceda'; een toeristische trekpleister, en het doel van onze dag. 

We reden naar gewoonte langs een panoramische ommeweg, waar we veel tijd spenderen door ''ooooh'' en ''aaah'' te zeggen bij de oogverblindende uitzichten die ons pad kruisten. We aten in de schaduw van een kilometershoge rots die uitsteekt: de Seceda. 

Na zo'n 3u rijden over de mooie alpenwegen kwamen we toe in Ortisei, waar we de kabelbaan wilden nemen naar de top van de uitstekende rots. We negeerden -net zoals de 3 auto's uit Holland voor ons- een groot bord waarop stond dat de parking 'volzet' was, waardoor een boze Italiaan ons op een Italiaanse manier terugstuurde, handgebaren inbegrepen. De parking, en heel het dorp eigenlijk, krioelde van wandelaars, aziaten, Hollanders en gefrustreerde toeristen. Allemaal hadden ze hetzelfde doel: zichzelf met zoveel mogelijk in een kabelbaan proppen die bij 33 graden 15 minuten omhoog gaat tot ze de Seceda bereiken. Oververhit (en eigenlijk op zoek naar een toilet) besloten we de aftocht te blazen. We gingen op zoek naar de centrale parking van het dorp en zochten de toiletten op. 

Wanneer ik helemaak opgelucht terug buitenkwam, passeerde er een lekker koel briesje die de geur van pizza met zich meenam. Het knaagje in mijn maagje kwam snel boven, en voor we het goed en wel beseften zaten we op restaurant te genieten van een koel drankje en een pizza prosciutto. We bezochten een beetje het dorpje en besloten tijdens het wandelen dat een 'hoofdgerecht' pas zo genoemd mag worden wanneer er een dessertje op volgt. Met een echte 'gelato' achter de kiezen, keerden we ons kar naar de auto, en gingen we op zoek naar een plekje om te slapen in de buurt. Zo kunnen we morgenvroeg de toeristen voor zijn, en op een kalm moment de Seceda bezoeken.

We vonden een goeie plek om te parkeren met nog  zicht op de rotspiek in de verte. In de buitenbocht van een haardpeldbocht die nooit gebruikt wordt, met de neus richting de vallei. Een prachtige plek. We waren net geïnstalleerd toen we een echte donderstorm over ons hoofd kregen. Hagel, bliksem, enorme knallen van de donder, windvlagen. Het maakt allemaal vooral heel veel lawaai. We kwamen er in de auto goed vanaf, we hadden meer geluk dan de wandelaars die verrast, holder de bolder, de berg naar beneden liepen. We beslisten om deze avond te genieten van wat stokbrood en notenbrood. We doen nog een klein ommetje wanneer de bui gepasseerd is en maken ons klaar om morgen de rots eindelijk te gaan bezoeken.